Η δημιουργία ενός ανεξάρτητου παιχνιδιού στην Ελλάδα παραμένει άσκηση αντοχής. Οι ομάδες είναι μικρές, η χρηματοδότηση περιορισμένη και η διεθνής προβολή απαιτεί χρόνο που συχνά αφαιρείται από την ίδια την παραγωγή.
Παρόλα αυτά, τα ψηφιακά καταστήματα και οι κοινότητες δημιουργών μειώνουν ορισμένα από τα παραδοσιακά εμπόδια. Το τοπικό στοιχείο δεν αντιμετωπίζεται πλέον ως περιορισμός αλλά ως πιθανή διαφοροποίηση.
Το κρίσιμο κενό βρίσκεται ανάμεσα στο πρωτότυπο και τη βιώσιμη επιχείρηση: mentoring, πρόσβαση σε εκδότες και σταθερά εργαλεία εξωστρέφειας.
