Η ψηφιοποίηση παρουσιάζεται συχνά ως τελικός προορισμός. Στην πραγματικότητα είναι η αρχή μιας μακράς διαδικασίας διατήρησης αρχείων, μεταδεδομένων και τεχνικών υποδομών.
Τα αρχεία χρειάζονται μεταφορά σε νέα πρότυπα, οι σύνδεσμοι σπάνε και οι πλατφόρμες κλείνουν. Χωρίς διαρκή χρηματοδότηση, η ψηφιακή πρόσβαση μπορεί να αποδειχθεί εξίσου εύθραυστη με το υλικό αντικείμενο.
Η βιώσιμη ψηφιακή κληρονομιά απαιτεί ανοιχτά πρότυπα, τεκμηριωμένες διαδικασίες και συνεργασία ανάμεσα σε επιμελητές, αρχειονόμους και τεχνικούς.
