Περίπου 12.000 θραύσματα μεσαιωνικών υαλογραφημάτων του Καθεδρικού του Κόβεντρι φωτογραφήθηκαν, καταλογογραφήθηκαν και μεταφέρθηκαν σε νέες συνθήκες φύλαξης, δημιουργώντας για πρώτη φορά ένα ενιαίο ψηφιακό αρχείο της συλλογής. Μέρος του υλικού διατίθεται προσωρινά στο κοινό μέσω της εφαρμογής Bloomberg Connects, ενώ ο καθεδρικός σχεδιάζει μια μόνιμη διαδικτυακή υποδομή.
Η συλλογή προέρχεται κυρίως από τον 15ο αιώνα και αποδίδεται στο εργαστήριο του John Thornton, του υαλογράφου που δημιούργησε και το Μεγάλο Ανατολικό Παράθυρο του York Minster. Πολλά παράθυρα είχαν ήδη καταστραφεί ή ανασυντεθεί μετά τη Μεταρρύθμιση. Όσα σώζονταν αποσυναρμολογήθηκαν πριν από τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο και φυλάχθηκαν σε 30 ξύλινα κιβώτια. Ο παλαιός καθεδρικός καταστράφηκε από γερμανικό βομβαρδισμό στις 14 Νοεμβρίου 1940.
Η ανακοίνωση για την ολοκλήρωση του έργου[1] αναφέρει ότι κάθε δίσκος αποθήκευσης απέκτησε μοναδικό αριθμό και θέση, φωτογραφήθηκε και καταχωρίστηκε σε ψηφιακό μητρώο. Τα θραύσματα τοποθετήθηκαν επίσης σε ειδικά ερμάρια, ώστε να βελτιωθούν οι συνθήκες διατήρησης και να είναι δυνατός ο ακριβής εντοπισμός τους από συντηρητές και ερευνητές. Το έργο πραγματοποιήθηκε με τη συνεργασία του World Monuments Fund.
Η καταγραφή δεν αποκαθιστά αυτομάτως τα αρχικά παράθυρα. Τα θραύσματα περιλαμβάνουν θρησκευτικές σκηνές, αποστόλους, δωρητές, εραλδικά σύμβολα, ζώα και περίτεχνες απομιμήσεις κοσμημάτων. Ορισμένα σώζονται ως μεμονωμένα μικρά κομμάτια, ενώ άλλα είχαν τοποθετηθεί σε μεταγενέστερες συνθέσεις χωρίς να διατηρείται η αρχική τους σειρά. Η ψηφιακή τεκμηρίωση δημιουργεί, όμως, μια κοινή βάση πάνω στην οποία μπορούν να γίνουν συγκρίσεις χρωμάτων, μορφών, τεχνικών και εικονογραφικών μοτίβων.
Το ρεπορτάζ του Guardian για την καταλογογράφηση[2] αναφέρει ότι η συντηρήτρια Laura Atkinson θεωρεί πιθανή τη μελλοντική χρήση εργαλείων τεχνητής νοημοσύνης για τη διερεύνηση των αρχικών θεμάτων και της διάταξης των παραθύρων. Η ιδέα βρίσκεται ακόμη στο επίπεδο πιθανής ερευνητικής κατεύθυνσης. Δεν έχει παρουσιαστεί μοντέλο ανασύνθεσης ούτε έχει ανακοινωθεί ότι παράγεται οριστική ψηφιακή εκδοχή των χαμένων έργων.
Αυτός ο περιορισμός είναι κρίσιμος για την αξιοπιστία μιας τέτοιας εφαρμογής. Ένα σύστημα υπολογιστικής όρασης θα μπορούσε να ομαδοποιήσει θραύσματα με βάση τη χρωματική παλέτα, τις γραμμές σχεδίου, το πάχος του γυαλιού ή κοινά μοτίβα. Θα μπορούσε επίσης να συγκρίνει τη συλλογή με παράθυρα στο Westminster Abbey, το Canterbury Cathedral και το York Minster. Η προτεινόμενη θέση κάθε κομματιού, ωστόσο, θα παρέμενε ερευνητική υπόθεση και θα έπρεπε να συνοδεύεται από βαθμό βεβαιότητας, πηγές και εναλλακτικές ανασυνθέσεις.
Η δημόσια πρόσβαση βασίζεται στον ψηφιακό οδηγό του Καθεδρικού του Κόβεντρι[3], ο οποίος προσφέρει υλικό μέσω εφαρμογής και φυλλομετρητή, μαζί με ηχητικό περιεχόμενο, απομαγνητοφωνήσεις και πληροφορίες για τα έργα και τους χώρους. Η επιλεγμένη παρουσίαση των υαλογραφημάτων είναι διαθέσιμη κατά τη διάρκεια του Νοεμβρίου, με στόχο να εξελιχθεί σε μόνιμο αρχείο στο πλαίσιο του ευρύτερου προγράμματος Building Hope.
Το έργο δείχνει ότι η ψηφιοποίηση της πολιτιστικής κληρονομιάς δεν αρχίζει από μια εντυπωσιακή τρισδιάστατη αναπαράσταση. Αρχίζει από συνεπή αρίθμηση, φωτογράφιση, μεταδεδομένα και ασφαλή φυσική αποθήκευση. Η σύνδεση του ψηφιακού αρχείου με τη φυσική θέση κάθε δίσκου επιτρέπει επιπλέον τον επανέλεγχο κάθε υπόθεσης πάνω στο αυθεντικό αντικείμενο. Χωρίς αυτά, οποιαδήποτε εφαρμογή AI θα παρήγαγε εικόνες χωρίς επαληθεύσιμη σχέση με τα σωζόμενα τεκμήρια. Με αυτά, η υπολογιστική ανάλυση μπορεί να λειτουργήσει ως εργαλείο έρευνας και όχι ως υποκατάστατο της ιστορικής τεκμηρίωσης.