Οι εταιρείες και οι καταπιστευματοδόχοι που ελέγχουν δικαιώματα σε 274 μουσικές συνθέσεις συνδεδεμένες με τον Elvis Presley κατέθεσαν αγωγή κατά της Anthropic, υποστηρίζοντας ότι η εταιρεία αντέγραψε τα έργα χωρίς άδεια για την εκπαίδευση των μοντέλων Claude και ότι τα μοντέλα μπορούν να παράγουν μη αδειοδοτημένες παραλλαγές τους. Η υπόθεση κατατέθηκε στις 23 Οκτωβρίου στο Ομοσπονδιακό Περιφερειακό Δικαστήριο της Βόρειας Καλιφόρνιας.
Η αγωγή των 28 σελίδων[1], με αριθμό 5:26-cv-12473, κατονομάζει ως ενάγοντες την ABG EPE IP, μουσικούς εκδότες, καταπιστεύματα και δικαιούχους. Περιλαμβάνει αξιώσεις για άμεση παραβίαση πνευματικών δικαιωμάτων, παράκαμψη τεχνολογικών μέτρων προστασίας και αφαίρεση ή αλλοίωση πληροφοριών διαχείρισης δικαιωμάτων. Ζητά επίσης δίκη με ενόρκους.
Όλα αυτά αποτελούν ισχυρισμούς των εναγόντων και δεν έχουν κριθεί από το δικαστήριο. Η Anthropic δήλωσε στο ρεπορτάζ του Pitchfork για την υπόθεση[2] ότι διαφωνεί με τις αξιώσεις και θα υπερασπιστεί πλήρως τη θέση της.
Τι ακριβώς υποστηρίζει η αγωγή
Οι ενάγοντες ισχυρίζονται ότι η Anthropic χρησιμοποίησε χωρίς άδεια συνθέσεις όπως τα «Can't Help Falling in Love», «Don't Be Cruel», «All Shook Up» και «A Little Less Conversation». Η υπόθεση αφορά τα δικαιώματα στις μουσικές συνθέσεις, δηλαδή μεταξύ άλλων τους στίχους και τη μελωδική ή συνθετική ύλη, όχι απλώς τη φωνή, την εικόνα ή τη δημόσια περσόνα του Presley.
Η αγωγή υποστηρίζει επίσης ότι το πρόβλημα συνεχίζεται στο στάδιο της παραγωγής αποτελεσμάτων. Σύμφωνα με τα παραδείγματα που παραθέτει, όταν το Claude κλήθηκε να αναδημιουργήσει συγκεκριμένα τραγούδια για ένα σύγχρονο κοινό, οι απαντήσεις διατήρησαν δομές, χαρακτηριστικά σημεία και διάταξη ενοτήτων που οι ενάγοντες θεωρούν υπερβολικά κοντά στα πρωτότυπα. Το δικόγραφο επικαλείται ακόμη την αφαίρεση πληροφοριών διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων, όπως τίτλοι και στοιχεία δημιουργών, οι οποίες χρησιμοποιούνται για την ταυτοποίηση και την αδειοδότηση έργων.
Το ποσό των περίπου 41 εκατ. δολαρίων που αναφέρεται στη δημοσιογραφική κάλυψη δεν είναι επιδικασμένη αποζημίωση. Προκύπτει από τον πολλαπλασιασμό των 274 έργων με τη μέγιστη προβλεπόμενη αποζημίωση των 150.000 δολαρίων ανά έργο για εκούσια παραβίαση, την οποία ζητούν οι ενάγοντες. Το αν δικαιούνται αυτό το ποσό, μικρότερη αποζημίωση ή καμία αποζημίωση θα εξαρτηθεί από την εξέλιξη της διαδικασίας.
Μια νέα και ξεχωριστή υπόθεση
Η Anthropic βρίσκεται ήδη αντιμέτωπη με αγωγές μουσικών εκδοτών για τη χρήση στίχων και άλλου προστατευμένου υλικού. Η νέα υπόθεση διαφέρει επειδή οργανώνεται γύρω από έναν συγκεκριμένο, ιστορικά αναγνωρίσιμο κατάλογο και από δικαιούχους που συνδέονται με ένα μόνο καλλιτεχνικό όνομα. Η κάλυψη του Guardian[3] τη χαρακτηρίζει μία από τις πρώτες μεγάλες προσφυγές αυτού του τύπου από τους δικαιούχους καταλόγου μεμονωμένου καλλιτέχνη κατά εταιρείας τεχνητής νοημοσύνης.
Η διάκριση έχει σημασία για την αγορά αδειών. Οι μουσικοί κατάλογοι δεν αξιοποιούνται μόνο μέσω streaming. Παράγουν έσοδα από εκτελέσεις, συγχρονισμό σε κινηματογράφο και διαφήμιση, έντυπες εκδόσεις και μηχανικές αναπαραγωγές. Οι ενάγοντες επιχειρούν να εντάξουν τόσο την εκπαίδευση ενός μοντέλου όσο και ορισμένες εξόδους του σε αυτό το καθιερωμένο σύστημα αποκλειστικών δικαιωμάτων και αδειοδότησης.
Για τις δημιουργικές βιομηχανίες, το κρίσιμο ερώτημα δεν είναι μόνο αν η εκπαίδευση θεωρείται θεμιτή χρήση. Η συγκεκριμένη αγωγή αναγκάζει το δικαστήριο να εξετάσει ξεχωριστά την προέλευση των αντιγράφων, την παρουσία πληροφοριών δικαιωμάτων και το πόσο κοντά μπορεί να βρίσκεται ένα παραγόμενο αποτέλεσμα σε ένα προστατευμένο έργο. Η απάντηση της Anthropic και οι πρώτες δικαστικές αποφάσεις θα δείξουν αν η υπόθεση θα συνδεθεί με τις ήδη εκκρεμείς διαφορές ή θα ακολουθήσει ανεξάρτητη πορεία.
Μέχρι τότε, οι αριθμοί, τα παραδείγματα και οι περιγραφές της τεχνικής λειτουργίας παραμένουν θέσεις της μίας πλευράς. Η δημοσιογραφικά ασφαλής ανάγνωση είναι ότι κατατέθηκε μια σημαντική νέα αγωγή, όχι ότι η παραβίαση έχει ήδη αποδειχθεί.
